Metoda McKenzie

Metoda McKenziego jest najlepiej udokumentowaną metodą rehabilitacyjnego leczenia bólu krzyża i rwy kulszowej. Oficjalna nazwa brzmi Mechaniczna Diagnoza i Terapia (Mechanical Diagnosis and Therapy) w skrócie MDT lub Metoda McKenziego. Jest to diagnozowanie i leczenie pacjenta z bólem kręgosłupa. Metoda ta opiera się na znajomości wzorców bólowych kręgosłupa i analizie zachowania się objawów w wywiadzie oraz podczas badania. Istotą metody MDT jest samodzielność pacjenta, to aby sam pacjent mógł zapobiegać następnym epizodom bólu krzyża, a w przypadku wystąpienia dolegliwości wiedział co robić, aby ograniczyć lub wyeliminować ból.

Podstawą wyleczenia jest zmiana codziennych nawyków które doprowadzają do nawrotu choroby. Ból kręgosłupa jest problemem nawracającym, a pacjenci często znają przyczyny tych nawrotów: nagłe pochylenie się, podniesienie ciężaru, długotrwała jazda samochodem lub praca w przodopochyleniu. W metodzie McKenziego wszyscy pacjenci edukowani są jak bezpiecznie wykonywać te z pozoru banalne czynności.

Podstawa badania jest dokładny wywiad, dotyczący: ewentualnych czynników sprawczych, czynników mogących przyczyniać się do pogorszenia, przebiegu choroby, dotychczasowego leczenia, a także, ocenę postawy, ocenę objawów neurologicznych, a następnie badanie funkcjonalne, które polega na wykonaniu testu powtarzanymi ruchami. W badaniu funkcjonalnym ocenie podlega zmienność objawów.

Celem leczenia pacjentów z bólami krzyża jest:

– szybka eliminacja bólu kręgosłupa i objawów
– zmniejszenie ryzyka nawrotów zespołów bólowych kręgosłupa
– ograniczenie dolegliwości w czasie następnych epizodów-profilaktyka

Każdy pacjent z bólem krzyża lub rwą kulszową zwiększa swoją szanse wyleczenia przez metodę wg McKenziego.

Metoda MDT kojarzona jest z ruchem przeprostnym, to w leczeniu konkretnego pacjenta zawsze stosowany jest ruch przynoszący maksimum korzyści. W praktyce często wykorzystywany jest ruch przeprostny, ale może istnieć konieczność zastosowania innego kierunku.

Pierwszym etapem jest pozycja statyczna, którą przyjmuje sam pacjent (np. leżenie w zadanej pozycji) następnie poprzez ruch własny i ruch z dociskiem, po mobilizacje i manipulacje – procedury wykonywane przez terapeutę.