Kolano Skoczka

KOLANO SKOCZKA – co to takiego?

 

Nazwa omawianej dolegliwości nawiązuje do kontuzji, która zazwyczaj dotyka sportowców, bardzo często nazywana jest też tendinopatią lub zapaleniem więzadła właściwego rzepki. Kolano skoczka objawia się bólem przedniej okolicy kolana, który powoduje trudności z wykonywaniem niektórych ruchów podczas chodzenia.  Nadmierne uprawianie sportu lub przeciążenie kolana doprowadza do zmian zwyrodnieniowych zlokalizowanych w obrębie rzepki. Zmiany te powodują rozwój stanu zapalnego w więzadle, które w połączeniu z postępującym osłabieniem i spadkiem wytrzymałości może doprowadzić do całkowitego jego zerwania.

Rzepka stanowi część stawu kolanowego, jest to niewielka kość połączona z kością udową oraz z kością piszczelową. Więzadło rzepki to struktura, która łączy rzepkę z kością piszczelową i spełnia znaczącą rolę w procesie przekazywania sił mięśnia czworogłowego uda na podudzie. Dzięki temu możemy prostować kolano, biegać, skakać, uderzać piłkę w czasie gry.

  • Objawy:

Ból w przedniej części kolana, w szczególności w okolicy przyczepu więzadła rzepki.

Początkowo dolegliwości mogą występować w trakcie wykonywania codziennych czynności. W kolejnym etapie ból może pojawić się podczas aktywności fizycznej jak i po zakończonym wysiłku. W dalszej fazie dochodzi do powstawania mikrourazów co może doprowadzić do naderwania więzadła rzepki lub jego całkowitym zerwaniu.

W wielu przypadkach ból występuje podczas palpacji kolana, głównie przy jej bliższym przyczepie. Do innych objawów można dołączyć sztywność stawu kolanowego, utykanie i uczucie braku stabilności stawu kolanowego, a nawet zaniki mięśniowe w jego obrębie.

Zlekceważenie i nie leczenie kontuzji  powoduje nasilenie objawów, a w bardzo zaawansowanych stadiach pojawianie się bólu. Wtedy ból zaczyna towarzyszyć przy normalnych czynnościach, np. wchodzeniu, schodzeniu ze schodów czy siadaniu na krześle.

  • Przyczyny:

Najczęstszym czynnikiem pojawiania się dolegliwości bólowych kolana skoczka jest zbyt aktywne i nadmierne uprawianie sportu. Szczególnie narażeni na kolano skoczka są koszykarze, siatkarze, piłkarze ręczni oraz piłkarze nożni. Jest to także dolegliwość osób często wykonujących wyskoki i podskoki. Im cięższa jest osoba skacząca, tym większe obciążenie kolana i rzepki.

Do powstawania tej kontuzji doprowadzać mogą zaburzenia ustawienia i anatomii rzepki, zaburzenia osiowego ustawienia kończyny dolnej, przeciążenia stawu kolanowego niezwiązane z uprawianiem sportu oraz zła technika uprawiania dyscypliny sportowej.

 

  • Leczenie:

Przyczyny kolano skoczkaZanim zaczniemy leczenie niezbędne jest wykonanie odpowiednich badań diagnostycznych. Konieczne jest USG, a w przypadkach wątpliwych korzystamy również z rezonansu magnetycznego. Często konieczne jest także leczenie farmakologiczne, fizykoterapia, a w niektórych przypadkach leczenie operacyjne.  W przypadku zachowania ciągłości więzadła leczenie chirurgiczne jest niepotrzebne. Rehabilitacja kolana skoczka jest konieczna, by uniknąć dalszych urazów i pogłębiania się zmian degeneracyjnych stawu kolanowego.

Leczenie nie jest proste ani krótkotrwałe i wymaga od pacjenta powstrzymania się od aktywności fizycznej, a przede wszystkim uprawiania sportu.

Fizykoterapia stosowana w przypadku tego typu schorzeniach to przede wszystkim zabiegi przeciw-obrzękowe i przeciwzapalne takie jak krioterapia i jonoforeza oraz zabiegi przyspieszające gojenie się: laser i ultradźwięki. Stosuje się również zabiegi stymulujące mięśnie i poprawiające ich siłę, takie jak elektrostymulacja.

  • Główny cel rehabilitacji:

Obejmuje wykonywanie specjalnie dobranych ćwiczeń.  Rozciągają one staw kolanowy i stymulują nerwy i mięśnie w jego okolicy. Istotne jest również stymulowanie naturalnych mechanizmów odnowy komórek oraz poprawy ich odżywienia. Stosowanymi technikami są: ćwiczenia koordynacyjne, stabilizacyjne, poprawa sensomotoryki, pinopresura, masaż poprzeczny. Ważne jest także wzmacnianie grup mięśniowych w obrębie kolana. Można też zastosować taping, czyli oklejenie chorego kolana specjalnymi plastrami. Przedwczesna profilaktyka pacjenta pozwoli uchronić go w przyszłości przed powtórnymi kontuzjami. Umożliwia łatwiejsze zrozumienie i zapamiętanie ewentualnych czynników ryzyka. Przyjmuje się, że powrót do pełnej aktywności może trwać nawet 6 miesięcy. W dużej mierze podyktowane jest to samym planem terapii oraz zaangażowaniem chorego w proces rehabilitacji.