Łokieć Golfisty

Łokieć golfisty

Łokieć golfisty jest to choroba przyczepów ścięgien mięśni zginaczy nadgarstka położonych po stronie przyśrodkowej stawu łokciowego, przyczepionych do nadkłykcia przyśrodkowego kości ramiennej. Choroba z reguły ma charakter przeciążeniowo-zwyrodnieniowy. U większości pacjentów, u których zdiagnozowano łokieć golfisty, stwierdzono, że patologia ta dotyczy głównie kończyny dominującej. Najczęściej dotyczy przyczepu mięśnia zginacza łokciowego nadgarstka oraz nawrotnego obłego. Jak sama nazwa wskazuje najczęściej choroba doskwiera golfistom, jednak może dotyczyć także osób trenujących tenisa, squasha, badmintona, pracowników biurowych oraz ludzi pracujących fizycznie.

Przyczyny:

Początek choroby jest zwykle nagły i ostry lub powolny i przewlekły. Najczęstszą przyczyną występowania łokcia golfisty jest przeciążenie ręki podczas pracy. Dominującym czynnikiem jest zbyt długotrwałe i powtarzalne wykonywanie tej samej czynności np. praca na komputerze, lub niewłaściwie wykonywanie treningu siłowego. Prowadzą one do zaburzeń w budowie ścięgien, mikrourazów w okolicy przyczepów mięśni oraz ucisku tych miejsc powodujących dolegliwości bólowe. Do innych przyczyn choroby mogą należeć: urazy kończyny górnej, wiotkość wrodzona, osłabienie mięśni zginaczy, urazy przyczepu ścięgna, koślawość stawu łokciowego, zaburzenia struktury stawu ramienno-łokciowego. Często przy tej dolegliwości zdarza się również, że patologią zostaje objęty nerw łokciowy uciskany przez przerośnięte mięśnie np. trójgłowy ramienia.

Objawy:

Najbardziej charakterystycznym symptomem choroby jest nasilający się ból występujący po wewnętrznej stronie łokcia w jego przyśrodkowej części, bez ograniczenia jego ruchomości. W początkowym stadium ból objawia się tylko w określonych ruchach, głównie na początku aktywności fizycznej lub długotrwałej pracy, uniemożliwiający kontynuowanie czynności. Ból nasila się podczas rzucania, obracania i nawracania przedramienia z oporem. Może on promieniować do przedramienia, nadgarstka, a nawet do palców ręki. Dolegliwości bólowe mogą być umiarkowane, bądź znacznie utrudniać codzienne funkcjonowanie, zdarza się również, że pacjenci skarżą się na sztywność łokcia, drętwienie i mrowienie w palcach lub nadwrażliwość na dotyk.

Leczenie:

Ważne jest podjęcie leczenia już przy pierwszych objawach bólowych. Zaczyna się ono zazwyczaj od leczenia zachowawczego czyli: modyfikacji aktywności fizycznej, odpoczynku od sportu, okłady z zimnego lodu, stabilizator który zmniejszy obciążenie łokcia oraz kinesiotaping. Stosuję się również, leki przeciwzapalne, przeciwbólowe oraz maści o podobnym działaniu, jednak są to czynności przynoszące chwilową ulgę.

Na wszystkich etapach leczenia istotną rolę odgrywa rehabilitacja manualna. Program rehabilitacji obejmuje ćwiczenia izometryczne, rozluźniające, wzmacniające, a następnie intensywniejsze ćwiczenia z oporem, które mogą zostać połączone z metodą PNF. Stosuję się również masaż poprzeczny, masaż tkanek głębokich oraz terapię tkanek miękkich. Która ma za zadanie przeciwbólowe i rozluźniające. Zaleca się ponadto zabiegi fizykalne: elektroterapia, laser, magnetronie czy ultradźwięki. Aby zapobiec nawrotowi choroby należy pamiętać o odpowiedniej profilaktyce: rozgrzewka przed wysiłkiem fizycznym, odpowiednia postawa oraz przerwy w wykonywaniu pracy, a także unikanie przeciążenia ręki.