Stożek Rotatorów

Stożek Rotatorów

Stożek rotatorów tworzą 4 mięśnie, a konkretnie ich ścięgna: nadgrzebieniowy, podgrzebieniowy, obły mniejszy, podgrzebieniowy. Ich zadaniem jest stabilizacja głowy kości ramiennej i robią to niezależnie od ułożenia ręki. Uszkodzenie stożka rotatorów jest to przerwanie całkowite lub częściowe co najmniej jednego ze ścięgien. Powodem takiego uszkodzenia może być uraz lub degeneracja tkanek. Schorzenie to częściej dotyczy osób starszych. Po 60 roku życia około 54% osób ma uszkodzony stożek rotatorów częściowo lub całkowicie. U osób pomiędzy 40 a 60 rokiem życia problem dotyka około 4% z nich.

Objawy uszkodzenia stożka rotatorów

Nasilone dolegliwości bólowe, które przypominają kłucie zlokalizowane zazwyczaj po zewnętrznej stronie ramienia albo w okolicy przedniej części barku. Pojawiają się również bóle nocne, które mogą wybudzać. Są to najbardziej powszechne objawy uszkodzenia stożka rotatorów. Innym objawem jest osłabienie siły mięśniowej i ograniczony zakres ruchomości w stawie ramiennym, ponadto może pojawić się uczucie niestabilności stawu, a także asymetria barków.

Przyczyny uszkodzenia stożka rotatorów

Jedną z głównych przyczyn uszkodzenia stożka rotatorów są nawarstwiające się mikrourazy. Najczęściej uszkodzeniu ulega ścięgno mięśnia nadgrzebieniowego w obrębie jego przyczepu. Również ścięgno mięśnia dwugłowego ramienia często jest objęte procesem chorobowym.

Wielokrotne rzuty, szybkie wymachy górnymi kończynami są głównymi przyczynami uszkodzenia stożka rotatorów. Sporty dyscyplin takich jak siatkówka, tenis, piłka ręczna, badminton są bardziej narażeni na to schorzenie.

Rehabilitacja uszkodzenia stożka rotatorów

Podstawowymi celami terapii są zmniejszenie/zlikwidowanie dolegliwości bólowych oraz poprawa możliwości funkcjonalnych kończyny górnej. Innymi, bardziej szczegółowymi celami w terapii mogą być w zależności od potrzeby rozluźnienie przeciążonych i wzmocnienie osłabionych mięśni stożka rotatorów, poprawa stabilizacji łopatki, poprawa ruchomości łopatki i stawu ramienno-łopatkowego, poprawa ruchomości szyjnego i piersiowego odcinka kręgosłupa oraz np. poprawa postawy.

Etapy Rehabilitacji

W pierwszym etapie leczenia podstawowym zadaniem jest wyciszenie stanu zapalnego oraz zlikwidowanie dolegliwości bólowych. Najczęściej stosuje się w tym celu zabiegi fizykoterapeutyczne, a także niektóre techniki terapii manualnej. Na tym etapie niewskazane są ćwiczenia wzmacniające oraz zwiększające zakres ruchu, zwłaszcza odwodzenia i zginania.

Po ograniczeniu dolegliwości bólowych przechodzimy do kolejnego etapu, w którym podczas rehabilitacji dominuje terapia manualna i ćwiczenia. Terapeuta najczęściej wykonuje mobilizacje stawu ramiennego, mobilizacje łopatki w stawie łopatkowo-żebrowym, terapię tkanek miękkich, a także toruje prawidłowe wzorce ruchowe. Najważniejszymi mięśniami biorącymi w tym udział są m. podgrzebieniowy (jeden z mięśni stożka rotatorów), m. piersiowy większy oraz m. najszerszy grzbietu. Do odzyskania prawidłowych wzorców ruchowych w trakcie ćwiczeń wykorzystuje się początkowo zamknięte łańcuchy kinematyczne, stopniowo przechodząc do otwartych łańcuchów, a następnie do ruchów czynnych z jednoczesną centralizacją głowy.

W przebiegu zespołu ciasnoty podbarkowej łopatka, która ma bezpośredni wpływ na ruchomość stawu ramiennego, ustawiona jest w sposób niefizjologiczny. Dlatego też, aby odzyskać prawidłowy zakres ruchu w terapii wykorzystuje się pracę z samą łopatką.

W ostatnim etapie leczenia terapia ukierunkowana jest na odbudowanie siły osłabionych mięśni oraz koordynacji nerwowo-mięśniowej. Warunkiem do rozpoczęcia ćwiczeń siłowych jest jednak wcześniejsze uzyskanie fizjologicznych zakresów ruchu.